Zostańmy przyjaciółmi

dni w duszy się rozpadała bez krzyku tęsknotę sklejała ach, miłość! patrzyli na siebie nieustannie gubili pośród pragnień a miłość tak bezradna obok stała niezgrabnie spotykali się między słowami między gestami tak zachłannie chcieli mieć siebie i siebie nie znajdować nieporadnie ta miłość i niemiłość nad nimi wisiała ciężarem wspomnień ciszą nieukojonych drżeń już nic się nie wydarzyło bo nie można jej nie mieć i chcieć nadal ją mieć o chwilę za późno gdy nadejdzie jutro nie będą mogli jej chcieć przyjaciółmi zostańmy razem i bez nas już osobnym się stańmy w bezmiłości słów Miłość. Możliwość największa. I niemożliwość też. Miłość. Dotykanie życia na jakiś sposób. Ona chce szerzej, bardziej przez otwartość i wolność. Przez oddech głębszy, nie przez zamykanie na zawsze i na stałość. Bez konwenansów. Bez wyznań wzniosłych, bo też, co to znaczy „kocham cię"? Nic więcej aniżeli obietnicę, nic mniej aniżeli wymaganie. On chce domknąć drzwi i mieć. Mieć ją. Za tymi zamkniętymi drzwiami doświadczać każdego na zawsze. Iść w stronę małżeństwa i obiecać. Być domem chce i dom chce mieć. I niemożliwa ta miłość, bo jedno i drugie innym rytmem kroczy. I możliwa, bo kochać to pozwolić odejść, ale gdzieś być. „Zostańmy przyjaciółmi” to miłosna historia, ale pozornie tylko. Tu trzeba patrzeć głębiej, dalej i bardziej. Bo pod miłością, której się pragnie, znajdują się inne pragnienia - stabilności, wolności wyboru, kompromisu, niepodporządkowywania się społecznym normom. Jest dwójka ludzi. I jest miłość. Ale każde z nich widzi ją inaczej. Wieczne odpychanie i przeciąganie. Wieczne wołanie - zostań, gdy chce się, by drugie odeszło. Zaskarbił sobie moje odczuwanie styl autorki. Oszczędny, a jednak dotykający skóry. Chłodny, a jednak kreślący na niej momenty poruszenia. I choć bardziej tutaj analizowałam niż przeżywałam, to była to przygoda piękna. Polecam.