O objętości czasu - main

O objętości czasu I

Autorka: Solvej Balle

Seria: O objętości czasu

Przekład: Sylwia Schab

Tara Selter utknęła w pętli czasu: każdy dzień to wciąż osiemnasty listopada. Pierwsza część cyklu siedmiu książek. Nominowana do Bookera, nagrodzona Literacką Nagrodą Nordykcą, okrzyknięta książką roku przez „New Yorkera”.

  • Data premiery: 2026-09-09
  • Oprawa: twarda
  • ISBN: 9788368889840

  • SKU: K801205

Cena:
32,94 zł 54,90 zł
Produkt dostępny
Produkt dostępny

Opis książki O objętości czasu I

Wyobraź sobie, że czas się zatrzymał. Co robisz?

Tara Selter wpadła w pętlę czasu: pewnego ranka odkryła, że dni przestały biec. Codziennie budzi się i wciąż jest osiemnasty listopada. Jest ta sama pogoda, o tej samej porze pada deszcz, spotykani ludzie robią to samo. Tylko Tara pamięta poprzednie dni; jej mąż Thomas raz po raz zaczyna swój osiemnasty listopada od nowa, nie pamięta ani jej powrotu do domu, ani ich rozmów. Z dnia na dzień przepaść między nimi rośnie: ona gromadzi zapętlone wspomnienia, on stoi w miejscu. Powoli Tara uczy się żyć w szczelinach czasu – porusza się po domu jak cień, by Thomas jej nie usłyszał, liczy dni, prowadzi dziennik. Co musi zrobić, aby uwolnić się z pętli?

Pierwszy tom cyklu, który stał się międzynarodową sensacją – prawa do jego wydania kupiły 33 kraje. Zachwycająca powieść nominowana do Międzynarodowej Nagrody Bookera, okrzyknięta najlepszą książką roku przez „New Yorkera” i zdobywczyni Literackiej Nagrody Nordyckiej. Lektura tej książki sprawi, że czas stanie w miejscu, a ty nawet tego nie zauważysz.

A co, jeśli czas nagle się zawiesi? Czy teraźniejszość może stać się nieskończonością? Balle, przyglądając się takiemu scenariuszowi wypadków, pochyla się nad kwestiami samotności, bliskości, przemijania i rutyny.

Michał Nogaś

Oniryczna, oryginalna i bezterminowo przedłużona wersja „Dnia świstaka”… Dylemat stanowiący serce powieści zakorzeniony jest w zwyczajności codziennego, domowego życia i w rozterkach małżeństwa, w którym jedno z partnerów się zmienia, a drugie nie.

„Booklist”

Arcydzieło swoich czasów.

Jury Nagrody Literackiej Rady Nordyckiej

Absolutnie, absolutnie niesamowita.

Karl Ove Knausgård

Wspaniała!

Lauren Groff

O autorce

Dane szczegółowe

Data premiery: 2026-09-09
Oprawa: twarda
ISBN 9788368889840
ISBN: 9788368889840
SKU: K801205

Opinie o książce O objętości czasu I, Solvej Balle

4

Werystycznie

05.10.2026

Tara Selter utknęła w 18 listopada. Według jej obliczeń, w momencie rozpoczęcia książki, przeżywa ten dzień po raz 121. Każdego
wieczoru, kiedy kładzie się spać, jest 18 listopada, tak samo jak każdego ranka, kiedy się budzi. Przestała oczekiwać, że gdy wstanie, będzie 19 listopada i zapomniała, jak wyglądał 17, mimo że powinen być „wczoraj”. Utknęła w pętli czasowej, nie ma pojęcia dlaczego tak się stało, ani jak z niej „wyjść”, za to doskonale wie, co nastąpi każdego dnia, podczas gdy wszyscy wokół niej – jej partner, sąsiedzi czy znajomi – przeżywają go na nowo. Najciekawsze jest to, że czas zatrzymał się tylko pozornie. Włosy Tary rosną, jej ciało się starzeje, oparzenie na skórze powoli się goi, a jedzenie, które zjada, następnego dnia znika z lodówki. Świat materialny stale się zmienia, tylko nikt poza nią tego nie pamięta, a mąż, z którym była tak blisko, zaczyna stawać się obcym człowiekiem. Książka zapisana w formie dziennika przedstawia perspektywę kobiety uwięzionej w pętli czasowej. Tara próbuje zrozumieć, co właściwie spowodowało pęknięcie w czasie, ale stawia również pytania wykraczające daleko poza samą zagadkę tego, co wydarzyło się 18 listopada. Czym właściwie jest czas, jeśli przestaje być wspólnym doświadczeniem? Czy pamięć jest tym, co pozwala nam zachować ciągłość własnego życia? Co dzieje się z relacjami, kiedy tylko jedna osoba pamięta wspólnie przeżyte chwile? Do pochłonięcia w jeden jesienny wieczór, lekko napisana i wciągająca „O objętości czasu” daje powiew świeżości. To dopiero pierwsza z aż 7(!) części tej serii, których jestem tak samo ciekawa, jak i niepewna, bo jak rozłożyć temat jednego dnia na 7 książek?🤔 Zobaczymy! #współpracarecenzencka
5

Burgundowe życie

22.09.2026

Wyobraźcie sobie, że czas przestaje być rzeką. Że przestaje płynąć, a staje się pomieszczeniem — zamkniętym, wilgotnym, o znajomych kątach,
w którym echem odbijają się te same dźwięki, te same kroki, ten sam deszcz. Wyobraźcie sobie, że możecie w tym pomieszczeniu żyć, starzeć się, gromadzić wspomnienia, podczas gdy wszystko wokół codziennie wraca do punktu zerowego. Tak właśnie zaczyna się doświadczenie Tary Selter. Pewnego ranka Tara budzi się i odkrywa, że osiemnasty listopada nie ustąpił miejsca dziewiętnastemu. I już nigdy nie ustąpi. Pogoda jest ta sama, rozmowy powracają jak nagranie, mąż Thomas każdego dnia zaczyna od nowa — nie pamięta ani jej powrotów, ani prób wyjaśnienia, ani wspólnych chwil, które ona przeżyła już setki razy. Tylko ona pamięta. Tylko ona się zmienia. Ciało starzeje się, paznokcie rosną, rany się goją, a pamięć pęcznieje, aż staje się ciężarem i jedynym dowodem, że coś się w ogóle wydarzyło. Balle nie interesuje mechanika pętli. Nie szuka wyjaśnienia, nie buduje zagadki do rozwiązania. Zamiast tego stawia pytanie bardziej niebezpieczne: kim staje się człowiek, gdy odbierze mu się przyszłość, a pozostawi pamięć? Tara porusza się po domu jak cień, żeby nie zakłócać rytmu męża. Prowadzi dziennik — jedyny przedmiot, który nie wraca do stanu wyjściowego, jedyny świadek. W tych zapiskach widać, jak samotność rośnie nie mimo obecności drugiej osoby, lecz właśnie dzięki niej. Thomas jest blisko, a jednocześnie nieosiągalny. Ich wspólna historia istnieje tylko w jednej głowie. Można kochać kogoś i jednocześnie nie dzielić z nim już tego samego czasu. To nie jest „Dzień świstaka”. Tutaj powtórzenie nie służy nauce, poprawie, wybawieniu. Jest warunkiem istnienia. Tara przypomina Syzyfa, który pamięta każdy poprzedni kamień. Albo Prousta odwróconego na drugą stronę: zamiast odzyskiwać utracony czas, jest skazana na to, by nigdy nie móc go opuścić. Jeden dzień nabiera objętości. Staje się przestrzenią, w której można mieszkać, podróżować, eksperymentować, tracić i odzyskiwać sens. Czas, zwykle wyobrażany jako linia, okazuje się tu pojemnikiem — i Tara wypełnia go doświadczeniem, którego nikt inny nie może podzielić. Forma książki jest częścią tego eksperymentu. Powtórzenia nie są ozdobą ani mankamentem. Są metodą. Zaczynamy odczuwać tę samą monotonię, to samo oczekiwanie drobnych różnic, to samo napięcie między bezruchem świata a wewnętrzną przemianą bohaterki. Nic się nie dzieje — i jednocześnie dzieje się wszystko. Życie, które zwykle rozciąga się na lata, zostaje ściśnięte w jeden listopadowy dzień, a mimo to pęcznieje. Po odłożeniu książki trudno o jednoznaczną ocenę. Zostawia człowieka w zamyśleniu, w lekkim zawieszeniu. Z jednej strony — monotonia, brak spektakularnej akcji, powracające obrazy. Z drugiej — wielowarstwowość, która nie pozwala przejść obok. To proza, która nie opowiada o zatrzymanym czasie, lecz sprawia, że my sami przez chwilę czujemy się uwięzioni w tym samym dniu. Że zaczynamy zauważać, jak bardzo nasze codzienne „jutro” jest kruche i jak wiele znaczenia nadajemy mu tylko dlatego, że wciąż nadchodzi. Pierwszy tom cyklu nie daje odpowiedzi. Daje natomiast coś rzadszego: przestrzeń, w której można zapytać, czy życie potrzebuje końca, żeby poszczególne chwile mogły mieć wagę. I czy samotność jest najgłębsza wtedy, gdy ktoś stoi obok, a jednak nie pamięta, kim razem byliście jeszcze wczoraj… Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od @wydawnictwo_poznanskie (współpraca reklamowa) 🩷.

Podsumowanie

1
x0
2
x0
3
x0
4
x1
5
x1
4,50

Booktrailery