"Dziewięć żyć kota z księgarni" - przeczytaj fragment otulającej powieści!

„Dziewięć żyć kota z księgarni” – przeczytaj fragment otulającej powieści!

Wnętrze Hokutodō zaprojektowano w trosce o książki. Antykwariat miał tylko dwa nieduże okienka, światło wpadało do środka niemal wyłącznie przez otwarte na oścież drzwi. W sklepie panował półmrok, nigdy nie było w nim zbyt sucho, a latem, by zapewnić lepszą wentylację, Kitahoshi otwierała drzwi z tyłu budynku. Powiedziałbym, że było to miejsce stworzone dla książek.

W księgarni nie było żadnych ozdób, które mogłyby zdradzać gusta czy zainteresowania właścicielki. Moją uwagę zwracały jednak dwa identycznie zwoje: jeden powieszony na północnej ścianie sklepu, drugi na bocznej ścianie regału. Przedstawiały skreśloną tuszem postać półnagiego starca albo człekopodobnego demona. W jednej ręce trzymał kałamarz, a w drugiej pędzel.

Wielobarwne kwiaty śliwy pięknie komponowały się z resztą ilustracji. Zwoje były widoczne zza lady i jeśli faktycznie wpisywały się w upodobania wiedźmy, to miała doprawdy specyficzny gust.

— Co przedstawia to malowidło? — zapytałem, poniekąd dla hecy.

Kitahoshi uśmiechnęła się lekko, przekrzywiła głowę i bawiąc się drewnianą ozdobą łańcuszka przy okularach, odpowiedziała pytaniem:

— Naprawdę chcesz wiedzieć?

Nie spodobała mi się jej reakcja. Zignorowałem ją więc i bez słowa poszedłem spać.

Gdybym potwierdził, że chcę usłyszeć odpowiedź, na pewno by mi jej udzieliła. Tyle że nie mogłem oprzeć się przeczuciu — graniczącemu wręcz z pewnością — że wtedy musiałbym zrobić to, o czym nieustannie mi przypominała, odkąd postawiłem łapę w Hokutodō: opowiedzieć jej o życiach, które już przeżyłem.

Tajemnica za tajemnicę. Przeszłość za przeszłość. W zamian za informacje o niej musiałbym wyjawić coś na swój temat. Całkiem uczciwa wymiana. Nie mogłem pozbyć się wrażenia, że całe Hokutodō zmuszało mnie do podporządkowania się tej niepisanej zasadzie, nie zważając na to, czy tego chciałem, czy nie. Czyżby była to kolejna sztuczka wiedźmy?

Tak czy inaczej, nie zamierzałem o sobie opowiadać. Ani o sobie, ani o nim.

Kentaro Utsugi „Dziewięć żyć kota z księgarni”, Wydawnictwo Poznańskie 2026, s. 68-69.